Home Ervaringen Vrijwilliger Annette: ‘Ik krijg kippenvel als ik het zo zeg, want ik gun die jongere gewoon het beste’

Vrijwilliger Annette: ‘Ik krijg kippenvel als ik het zo zeg, want ik gun die jongere gewoon het beste’

Ergens halverwege 2020 werd een hobby opeens weer razend populair: puzzelen. Middenin de coronapandemie leek het hele leven een legpuzzel: thuiswerken, kinderen die niet naar school gingen, afstand houden. Die puzzel is voor sommige mensen nog steeds een dagelijkse realiteit. Bijvoorbeeld voor jongeren die eerder dan verwacht op zichzelf gaan wonen met minder steun vanuit huis. Waarbij alles net even niet lekker loopt en soms ook school eronder lijdt. Zij kunnen wel een steuntje in de rug gebruiken om de draad weer op te pakken en de touwtjes van hun eigen leven weer in handen te nemen. En daarom zijn vrijwilligers zoals Annette zo belangrijk.

Vrijwilliger Annette Dijkstra

‘Ik begeleid twee meisjes, eentje van begin twintig en eentje van achttien’, begint Annette die vrijwilliger is bij Kamers met Kansen. ‘Samen met anderen help ik deze meiden om zelfstandig te gaan wonen, maar vooral om rust te krijgen. Op die manier was er ook ruimte voor hun huiswerk zodat schooluitval werd voorkomen. Het contact is in het begin heel intensief. Dan kom ik wekelijks bij ze langs om te kijken wat er nog geregeld moet worden. Heel praktisch: wat is je budget, moeten er regelingen aangevraagd worden en loop je nog tegen andere dingen aan? Ik ga bewust naar ze toe, omdat ik het belangrijk vind om te zien hoe iemand erbij zit. Heb je alles netjes opgeruimd of laat je alles vliegen, het zegt vaak iets over hoe iemand in z’n vel zit.

De jongeren zijn redelijk zelfstandig, maar er zijn natuurlijk ook veel dingen waarmee zij voor het eerst in aanraking komen. Ik kan ze bijvoorbeeld een beetje wegwijs maken met het aanvragen van bijzondere bijstand bij de gemeente, hoe een zorgverzekering werkt of misschien of ze recht hebben op kwijtschelding van gemeentelijke heffingen. In principe help ik dus de boel organiseren.’

Thee aan de keukentafel

‘Samen zitten we al snel anderhalf uur te praten. Meestal drinken we een kop thee aan tafel en praten we rustig en informeel, gewoon over hoe het nu gaat. M’n schrijfblokje komt pas later tevoorschijn, ik wil niet zo’n mevrouwtje zijn die met haar notitieblok al in de hand langskomt; dat schrikt alleen maar af. Tijdens het gesprek gaan we dan nog even de punten van de vorige keer bij langs om te kijken of alles gelukt is’, vertelt Annette.

In anderhalf uur theedrinken aan de keukentafel wordt er natuurlijk meer besproken dan alleen potentiële regelingen en verzekeringen, bevestigt ook Annette: ‘Ik ben zelf moeder van twee kinderen en probeer echt om een luisterend oor te zijn. Soms is er een buurman boos omdat er geluidsoverlast zou zijn. ‘Ja, hoe ga ik daarmee om?’, vragen ze dan. Maar het kan ook gaan over ruzies met vriendinnen, relaties of de thuissituatie. Hier vraag ik altijd naar. Want, hebben ze nog contact met hun familie of niet? Ik probeer jongeren daarin te steunen en tegelijkertijd een groter plaatje te schetsen. Dat betekent niet alleen meepraten, maar ook begrip tonen voor andere partijen als ik denk dat het nodig is.’

Coach in hart en nieren

De deur openhouden of een auto ertussen laten op een kruispunt; iets voor een ander doen geeft meestal een goed gevoel. Voor Annette gaat dit zelfs nog een stapje verder: ‘Ik ben vrijwilliger geworden nadat ik zelf ziek werd. Ik was medewerker in een gebiedsteam, maar kreeg een burn-out en dat duurde vrij lang. Omdat ik van thuiszitten ook geen energie krijg, begon ik met wat administratieve klusjes voor stichtingen en ging ik daarna aan de slag voor Wender. Maar het doel dat ik voor ogen had was een eigen coachpraktijk en die ben ik inmiddels ook begonnen.

Ik voel me een coach in hart en nieren, daarom past dit vrijwilligerswerk ook zo goed bij mij. Je helpt iemand die nog aan het begin van het leven staat. Door mijn ervaring herken ik dingen waar een jongere tegenaan loopt, waardoor ik ze ook beter kan steunen en helpen. Ook al is het maar een klein beetje; het begin is er dan. En ik krijg kippenvel als ik het zo zeg, want ik gun ze gewoon het beste, daarom vind ik het mooi werk en zou ik het iedereen aanraden.’

Annette is vrijwilliger bij Kamers met Kansen. Jongeren tussen 18 en 25 jaar krijgen bij Kamers met Kansen een kamer en begeleiding van een coach om hun schooldiploma te halen en hun eigen leven op te bouwen. Wil jij ook vrijwilliger worden bij Wender? Bekijk dan de mogelijkheden.

“Sommige mensen die ik nu begeleid, heb ik vroeger samen mee gebruikt”

Angela weet als geen ander hoe het is om op straat te…

Lees de ervaring
‘Het leven loopt niet altijd zoals gepland’

Ongeveer een jaar geleden kwam Sibe bij Wender terecht op een locatie…

Lees de ervaring
‘Ik ben weer de oude Carlie van vroeger’

Carlie heeft een bewogen jaar achter de rug, waarin ze samen met…

Lees de ervaring
Na 20 jaar heeft Raymond zijn leven weer op de rails

De 34-jarige Raymond heeft een turbulent leven achter de rug en dat…

Lees de ervaring
‘Ik hoop de kans te krijgen om als ervaringsdeskundige te werken’

Terwijl Bas in een blauwe trui en met gestekeld haar gaat zitten,…

Lees de ervaring
Samenwerking als sleutel naar een eigen plek

Met twee grote tassen vol spullen loopt Jesse de kamer binnen. Stralend…

Lees de ervaring
Remco krachtverhaal
“Het contact met mijn kinderen herstellen, dat is prioriteit nummer één”

“We konden niet echt op vakantie, mede omdat mijn moeder in die…

Lees de ervaring
Tabitha MOED
‘Op de dag dat ik bij hem introk wilde hij het al uitmaken’

Voor haar relatie verhuisde Tabitha van Den Haag naar Groningen. Op de…

Lees de ervaring
Nathalie Leek
‘Ik was niet dakloos, maar had ook geen thuis’
Sterk

‘Ik ben altijd een buitenbeentje geweest, anders dan de rest,’ vertelt Nathalie…

Lees de ervaring
‘Een eigen huis met begeleiding in Oosterwolde, dat wil ik graag’
Familie

Op zijn zestiende verloor Jurjen binnen twee maanden zijn beide ouders. Hij…

Lees de ervaring