Zes jaar geleden stond Daniëlle op een keerpunt in haar leven. Ze raakte haar huis kwijt en belandde in de crisisopvang van Wender in Burgum. Een moeilijke tijd, maar ook een periode waarin ze stap voor stap haar leven weer op de rit kreeg. Deze week keerde ze terug naar diezelfde opvanglocatie. Niet als bewoner, maar als vrijwilliger tijdens NLdoet. Met een paar tuinwerkhandschoenen aan en een dosis motivatie wilde ze iets terugdoen voor de plek die haar destijds een thuis bood.
Een tijdelijk thuis
Daniëlle weet als geen ander hoe belangrijk een fijne leefomgeving is, zeker als je in een kwetsbare situatie zit. “Het lijkt misschien een klein detail, maar het kan echt een lichtpuntje zijn als je ’s ochtends je appartement openzet en de tuin er fris en fleurig bij ligt,” vertelt ze. “Dat deed ik ook toen ik hier woonde.” Vooral voor haar destijds vijfjarige kind vond ze het belangrijk dat de speeltuin netjes en verzorgd was. “Een kind mag vies worden, natuurlijk, maar overal onkruid is iets anders.”
Van onzekerheid naar stabiliteit
Daniëlle kwam in Burgum terecht omdat het privé niet goed ging. “Ik liep vast en verloor uiteindelijk mijn huis. Even kon ik bij een vriendin terecht, maar mijn problemen waren daarmee niet opgelost. Binnen mijn eigen gemeente liep ik steeds vast in de bureaucratie. Maar bij Wender kreeg ik eindelijk de ruimte om alles op orde te brengen.”
Tijdens haar verblijf zag ze veel verschillende verhalen voorbijkomen. “Sommige mensen kwamen hier door een scheiding, anderen omdat hun bedrijf failliet ging en ze de huur niet meer konden betalen. Het kan echt iedereen overkomen.” Voor haarzelf was het proces iets minder complex. Ze wist welke stappen ze moest zetten en met de ondersteuning van Wender lukte dat. Maar ze zag ook hoe lastig het voor anderen was. “Alle regelgeving is soms gewoon ontzettend ingewikkeld. Daarin begeleidt Wender mensen heel goed.”
Naast de steun van de organisatie betekende de opvang ook veel op sociaal vlak. “Je maakt samen een intense periode door en bouwt een band op. Maar je weet ook dat mensen uiteindelijk weer vertrekken. Dat is niet altijd makkelijk.” Toch hield ze contact met andere oud-bewoners. “Er zijn daar echt bijzondere vriendschappen uit ontstaan.”
Terugkijken met dankbaarheid
Inmiddels woont Daniëlle alweer vijf jaar in haar eigen woning in Drachten. Ze kijkt met gemengde gevoelens terug op haar tijd in de opvang. Het was een zware periode, maar het bracht haar ook iets moois. “Ik leerde hier mijn vriend kennen. Dat was niet ideaal in zo’n situatie, dus we hebben lang om elkaar heen gedraaid. Maar uiteindelijk kon het niet anders dan goedkomen.” Inmiddels zijn ze al jaren gelukkig samen en hebben ze een kind gekregen.
Tijdens NLdoet besefte Daniëlle hoe bijzonder het is dat ze nu zelf een bijdrage kon leveren. “Precies zes jaar geleden kwam ik hier als bewoner binnen. Nu sta ik hier om anderen een fijner thuisgevoel te geven. Dat voelt heel waardevol.”
